Jak działa lustrzanka – czyli instrukcja dla opornych
Fotografia to dziedzina sztuki, która cechuje się chyba największym rozwojem wśród innych tego typu dyscyplin. Coraz więcej ludzi decyduje się na zakupienie profesjonalnego aparatu fotograficznego, celem rozwijania fotograficznego hobby. Często jednak się zdarza, że tak naprawdę nie mamy pojęcia jak działa najzwyklejsza na świecie lustrzanka cyfrowa i porywamy się z motyką na słońce. Trzeba bowiem wiedzieć, że sam sprzęt nie sprawi, że nasze zdjęcia będą wyjątkowe. Należy także znać budowę takiego aparatu i wiedzieć jak się nim posługiwać. Podstawowa lustrzanka czy to cyfrowa, czy analogowa w swojej budowie posiada dwie główne części. Przede wszystkim jest to obiektyw, który rzuca obraz, zaś drugim elementem jest światłoczuły materiał, który z kolei ten obraz rejestruje i jest to albo matryca – w przypadku aparatów cyfrowych – albo film – w przypadku analogowych. Lustrzanka, jak sama nazwa wskazuje, zbudowana jest również z lustra. Po co właściwie jest ono potrzebne? Mechanizm ruchu lustra, obok mechanizmu migawki jest jednym z najbardziej obciążonych podzespołów lustrzanki. W związku z tym, wymagana jest wyjątkowa precyzja przy produkcji, a także montowaniu i kalibracji lustra. Umożliwia ono obserwację obrazu na matówce, pomiar ekspozycji, oraz automatyczne ustawianie ostrości. Lustro, napędzane jest za pomocą specjalnego silniczka elektrycznego. Następnym elementem lustrzanki jest migawka. Znajduje się ona tuż za lustrami i jest to mechanizm, który decyduje o czasie naświetlania danego zdjęcia. Zadaniem niewielkich segmentów, z których się składa jest całkowite zasłonięcie matrycy tuż przed i zaraz po ekspozycji. W zależności od ustawienia czasu otwarcia migawki, te malutkie segmenciki otwierają i zamykają się z konkretną częstotliwością. Od tego jest zależne, jaka będzie ilość światła dostępna dla naszego zdjęcia. Kolejnym elementem lustrzanki jest układ celowniczy, w którego skład wchodzą: matówka, soczewka skupiająca czyli kondensor, a także pryzmat pentagonalny. Obraz jest obserwowany przez okular. Dodatkowym ułatwieniem jest to, że istnieje możliwość kompensacji wady wzroku, dlatego też zdjęcia mogą bez przeszkód robić osoby, które mają jakiś niewielki problem ze wzrokiem.